Degene die niet aan de beurt is. Indien een scheidsrechter (de speler die niet aan de beurt is)een situatie niet waargenomen heeft, mag hij advies vragen bij een ieder (o.a. toeschouwers) die wel positie had om de situatie waar te nemen.

Bij protest van de speler aan de beurt van de waarneming van zijn tegenstander zal hij deze die waarneming moeten accepteren, en achteraf protest in moeten dienen bij de organisatie/wedstrijdleiding.

Vaak, te vaak komt het voor dat de spelregels niet worden toegepast dan wel niet worden beheerst. Dit geldt zeer zeker voor de gewraakte miss-regel. Dit is, zoals al zo vaak gezegd, een normale spelregel. Dat deze voor een ieder niet altijd even goed uit te voeren is, is begrijpelijk. Om deze regel toe te passen, hoef je echter geen scheidsrechter of professionele snookerspeler te zijn. Maar er zijn echter altijd situaties, waar je als recreant of zelfs competitiespeler geen raad mee weet.

De intentie van de regel zelf is eigenlijk heel simpel. Hij voorkomt dat een speler een moeilijke situatie op een te eenvoudige wijze oplost, door opzettelijk de bal die hij moet raken (ball on) te missen en zodoende een minimale bestraffing krijgt, ten nadele van de tegenstander. Door toepassing van de regel wordt een speler gedwongen zo goed mogelijk zijn best te doen de ball on te raken. Er staat echter duidelijk in de regels dat een miss slechts kan worden gegeven als geen van de spelers op het moment van stoten of als resultaat van de poging snookers nodig heeft, behalve als de ball on opzettelijk wordt gemist (wat eigenlijk niet voorkomt).

Enkele voorbeelden:

De cue-ball ligt, zonder gehinderd te worden door een bal welke niet als eerste geraakt mag worden (niet on) in lijn met de ball on; deze kan dus vol (full face) worden geraakt. In deze situatie dient de speler na de 2e keer missen en terugplaatsen te worden gewaarschuwd dat hij de bij de volgende poging de ball on moet raken; zo niet, dan heeft deze speler het frame verloren!

Er ligt een ball die niet on is gedeeltelijk in de lijn van de cue-ball naar de ball on; deze kan dus gedeeltelijk worden geraakt. In deze situatie kan de speler een miss krijgen, net zolang, tot deze speler snookers nodig heeft; daarna vervalt de missregel.

Het derde voorbeeld is alweer wat eenvoudiger: te zacht is altijd een miss. Ook al is de poging verder goed, als de cue-ball de ball on niet bereikt is de stoot te zacht geweest, en dus een miss; uiteraard als de score dit toelaat!

Voor alle andere situaties geldt: iedere speler zal pogen de ball on te raken; opzettelijk missen doet in principe niemand. De toepassing van de miss-regel zal dan ook hoofdzakelijk bestaan uit het bekijken of en hoe de cue-ball bij de ball on kan worden gebracht, al dan niet met gebruik van de banden. Indien er gemist wordt dient te worden bekeken of de poging inderdaad is bedoeld om de ball on te raken (en niet om zo weinig mogelijk te laten liggen voor de tegenstander!). De beoordeling van een miss is moeilijk, en vraagt veel oplettendheid en concentratie van de spelers, zeker als er geen scheidsrechter aanwezig is.

Geen miss wordt toegekend als:

Alleen de zwarte bal nog op tafel ligt;
De cue-ball of de ball on ingesloten ligt door ballen welke niet on zijn, zodat het onmogelijk is om zonder een ball welke niet on is te raken, op voorwaarde dat de cue-ball met voldoende snelheid in de richting van de ball-on wordt gespeeld;
Een van de spelers snookers nodig heeft of nodig zal hebben als resultaat van de gemiste poging.

Samenvattend kan worden gesteld dat de miss-regel op zich best wel zin heeft. Dat deze regel leidt tot wrijvingen tijdens en na een wedstrijd (al dan niet geleid door een scheidsrechter) mag duidelijk zijn.